22-12-2010
Ondintsovo (RUS), 22 december 2010
Het was vandaag de op een na laatste keer dat wij in deze samenstelling erop uit gingen: Neal en Koen als trouwe chauffeurs in de camper en Jelle op zijn fiets.
Morgen hebben we namelijk een rustdag (extra ingelast omdat we anders te vroeg in Moskou aankomen) en overmorgen doen we een verplicht nummer, namelijk 10 km fietsen van hotel naar Olympisch Stadion Luzhniki.
We hebben voor dit programma gekozen, vrijdagmorgen aankomen, omdat onze naaste fans (families) uiterlijk morgenmiddag landen in Moskou en het dan donker is. Wij vinden het leuk als iedereen ons ziet aankomen in de setting waarin we 5 weken lang hebben gebivakkeerd. Tevens was er sprake dat de NOS een item in het journaal zou brengen ’s avonds en met hen was ook vrijdagochtend gecommuniceerd.
De opzet qua NOS is nu: we worden in de ochtend gebeld en live in de uitzending gebracht bij radio 1 en het jeugdjournaal doet verslag op de website jeugdjournaal.nl.
Goed weer even terug naar vandaag.
Het begon met het ontbijt in het sporthotel. Met goed fatsoen en zeer ons best doende hebben wij proberen duidelijk te maken dat wat er op de menukaart stond echt een ‘level’ te hoog was. Ziet er allemaal prachtig uit maar waarmee je ons echt blij maakt is een simpele boterham met bijvoorbeeld een ei. Laat onze rechterbuurman in de ontbijtzaal er 5 minuten daarvoor hetzelfde over hebben gedacht: een schaaltje met 8 broodsneetjes, twee worsten en twee eieren.
‘Wij willen dat ook’, zeiden we tegen een serveerster (in Hints uitgedrukt) en jawel binnen een paar minuten hetzelfde gerecht.
Na het ontbijt een stuk teruggereden naar het westen (A100) en opgestapt na 35km. Vervolgens weer dezelfde weg terug naar het hotel, routinematig de fiets nagekeken, schoongemaakt, geolied en in de camper gezet, gedoucht, geluncht en klaar voor het middagprogramma: een bezoek aan een garage.
Garage? Ja, een Russische autogarage die de bekabeling van de remlichten moest vervangen. Er waren kilo’s sneeuw van de achterbanden in de holle bumper gespat en regelmatig liet dan een homp sneeuw los met een stukkie kabel. Ja, dat moest een keer fout gaan natuurlijk. We hebben het een aantal keren geprobeerd om de bekabeling goed op z’n plek te krijgen maar de massa’s sneeuw vernietigde onze constructies keer op keer. Kortom: we hebben te weinig geleerd van de afleveringen van The A-team.
Even op pad en tegen drie-en (Moskou tijd, aardige schemer) vonden we een op het eerste gezicht louche garagehouder, even buiten Odintsovo. Kort verhaal gedaan bij de monteur met het boekje ‘Hoe en Wat in het Russisch’ en hij ging even kijken terwijl hij ook drie andere auto’s repareerde.
Op voorhand hadden we er een hard hoofd in. We dachten aan antwoorden als: ‘Nee, dat gaat natuurlijk niet lukken’, of ‘Nee, niet op voorraad’, of ‘Dat lukt, morgen einde dag zijn jullie de eerste’ of nog erger ‘Gaat lukken, laat de camper maar even hier, kom ‘m vrijdag maar ophalen’.
Geloof het of niet: drie volwassen mannen hebben met drie open monden naar de verrichtingen van de monteur gekeken. We waren zeer onder de indruk van zijn vaardigheden en zeiden herhaaldelijk op de terugreis: ‘Shit man, dat wil ik ook kunnen’.
U begrijpt: deze man had het na 45 minuten volledig onder controle en helemaal opgelost. Alle kabels weer aan elkaar en gaan met die banaan!
Op de terugreis viel ons nog het zeer asociale rijgedrag van de Russen op. Overal inhalen waar dat helemaal niet kan, rechts inhalen op een weg waar je gemiddeld 20 rijdt, dat soort dingen (op de fiets gelukkig geen last van gehad).
Men probeert eigenhandig van een tweebaansweg een driebaansweg te maken maar dan kom je aan het einde natuurlijk gezellig allemaal in een trechter waardoor het echt niet sneller is….
Weer terug op ons basiskamp (hotelparkeerplaats) hebben we voor het laatst gekookt (morgen opwarmen) in onze keuken van de camper. Kip, paprika, groene kool, pasta en saus als avondmaal voor twee avonden.
Morgen nog een rustig dagje. Einde dag staan we nog even stil bij wat leuke feitjes.
We beseffen ons goed dat het project bijna ten einde is en dat veel (persoonlijke) doelstellingen gehaald zijn. Stiekem zijn we met z’n drie-en trots op de prestatie die we hebben neergezet. Als sportdieren zijn we er ook trots op dat we kunnen zeggen dat meer dan 100 kinderen een sportkans krijgen!
Tot morgen maar weer!