Ondintsovo (RUS), 21 december 2010
Vanochtend kregen we te horen dat we tegen de 25.000 Euro
aan hikken, hier zijn wij natuurlijk super blij mee. Zonder een kilometer te
hebben gereden was de dag al geslaagd.
De M1 lag er vandaag wel goed bij, dus we hebben er voor
gekozen om deze vandaag wel te volgen. De etappe vloog voorbij, mede doordat de
wind in de rug stond en de banden weer opgepompt waren.
Ongeveer 30 kilometer voor de plaats waar wij nu overnachten
kwamen we in een hevige sneeuwstorm terecht. Verder rijden was te gevaarlijk en
daarom zijn we gestopt. Nu was de vraag, slapen we weer op een truckerplaats of
gokken we op een kamer in het sportershotel van Odintsovo. In dat hotel slapen
we morgenavond sowieso al (met dank aan de Russische Hockey Federatie).
Koen besloot het hotel te bellen om te vragen of er nog plek
was. Na zich netjes te hebben voorgesteld, vroeg hij beleefd of er iemand
Engels sprak. Dit was niet het geval, waarop het meisje vroeg: “Sprechen Sie
auch Deutsch?”. Bescheiden beantwoordde Koen: “Jawoll, ein Bisschen. Du auch?”.
“Nein” antwoordde het meisje en je kon ons opvegen van het lachen. Er zat niets
anders op dan het hotel maar op te zoeken.
Eenmaal in het hotel aangekomen, probeerde Neal duidelijk te
maken dat hij ook vanavond wilde overnachten. Na hulp van een tolk werd de
taalbarrière doorbroken. We kregen de sleutels en installeerden ons in de
kamer. Even verderop zagen we kinderen met ijshockeysticks en te grote
sportassen naar buiten lopen. Na het eten liepen we nieuwsgierig naar de
ijshal. Hier zagen we een leuk potje lokaal ijshockey. Deze mannen spreken op
internet af om te ijshockeyen en huren gezamenlijk een ijsbaan af.
Morgen rijden we 30km terug, om daar op de fiets te stappen
richting het hotel waar we ons nu bevinden.