Hlystovka (RUS), 14 december 2010
En jawel: ons boedeltje staat weer netjes geparkeerd tussen
een paar ronkende Poolse en Russische vrachtwagens (en we zien er ook een paar
uit Litouwen) en het eerste bezoek aan een Russische truckerscafé hebben we ook
al gehad.
Gisteren was het onbeleefd richting ons ‘gastgezin’ om een
bericht te posten, vandaar een dagje later. Vanuit idyllisch Rusland onze
excuses aan onze vaste blogvolgers die waarschijnlijk vanochtend spontane
migraine kregen toen er geen vers verslag was. Wij hopen derhalve wel dat de
koffie lekker was.
We verlieten jullie met het bericht over Jelle’s, duidelijk
onaardige, uitspraak richting de barvrouw. Dat is uiteindelijk helemaal goed
gekomen. Niks meer van gehoord dus eind goed al goed. Er volgde een korte
etappe (rond de 50km) naar Orsha, de laatste grote plaats voor de grens met
Rusland. Op het programma twee topontmoetingen: de eerste (lunch) bij
het liefste omaatje van Belarus (89 lentes, mevrouw Galina Sjtsjerbak) en de
andere (diner en overnachten) bij de voormalig Minke Booij van Belarus:
Svetlana Belavusava (dat gaan we thuis nog even Google-en).
Oma wachtte al een paar dagen op onze komst en vertelde dat
ze het niet leuk vond dat we op maandag kwamen omdat ze dan niet de tijd had
gehad om eens lekker uit te pakken qua lunchbereiding. Jelle belde zondagavond
naar haar dochter in NL om te berichten dat het zeker uitkwam in onze planning
en hoopte dat haar moeder het ook oké vond om een kop thee met ons te drinken. Met de stroopwafels in de hand klopte we op de deur (na een
korte zoektocht) van huis nummer 11 op de vierde dwarsstraat. En ja hoor daar
stond ze dan: mevrouw Galina Sjtsjerbak. In vloeiend Duits werden we welkom
geheten en gevraagd binnen te komen. De stroopwafels mochten we zelf opeten omdat er net uit NL
een heel pakket was binnengekomen.
Om niet geheel in detail te treden: we hebben er 2,5 uur
genoten van de indrukwekkendste (soms oorlog-)verhalen, fotoboeken,
schaakdiploma’s en een pasta-/ broodlunch met tomaat, kaas, augurk en een
stukkie vlees. Mevrouw Sjtsjerbak vond ons maar slechte eters omdat we niet
alles opaten. Vandaar dat ze grapte bij het weggaan dat we nooit meer langs
mochten komen vanwege onze slechte eetgewoonten. Oprecht, dit was een
bijzondere ontmoeting!
Eind van de middag gingen we op zoek naar het treinstation
van Orsha en geloof ons: niet te doen. Daar zouden we namelijk worden opgewacht
door Svetlana Belavusava, die weer was opgetrommeld door onze vriend Ruslan
(van de Belaruse hockeybond).
Als gezegd niet te vinden, zelfs niet na het vragen van de
weg aan ongeveer 6 Orsha-anen. Les: blijf dan staan waar je bent, kijk om je
heen waar je je nu bevindt en bel gewoon op of we het anders kunnen oplossen. Na 7 minuten stopte Svetlana en haar man Igor (dat zijn zeg
maar Susan en Jan bij ons) voor de camper. Svetlana is een grootheid en
betekent veel voor de sport in haar land. We moeten nog even Google-en maar wij
vinden haar (en haar familie) sowieso ook een grootheid. We reden achter Igor aan (vrouwen rijden niet zoveel hier)
en volgde hen naar hun mooie huis in een buitenwijk van Orsha.
Volle bak: drie jonge jochies (2, 11, 14 en ‘allemaal’
kennen ze de selecties van Manchester United, Arsenal, Ajax, AC Milan,
Barcelona en Bayern München uit hun hoofd), de schoonmoeder en de beste
vriendin van Svetlana in de huiskamer. Koen (voetbalcoach) was erg in trek bij de oudste kinderen
door hun voetbalfanatisme. Het zijn net twee kleine wandelende encyclopedieën.
Na een korte rondleiding door het huis gingen we aan tafel
voor het diner: onwijs lekkere ovenschotel met aardappelen, champignons,
streekgroenten (ondefinieerbaar) en dille. En oh ja, heel, heel, heel veel
knoflook.
Direct hierna lazen we op de vertaalcomputer (handig want we
spreken nog niet vloeiend Russisch en de familie nog geen vloeiend Engels) dat
we moesten opschieten voor de avondtraining van de hockeytalenten van Orsha. Svetlana coacht en traint een gemengde getalenteerde groep
van ongeveer 18 kinderen met een leeftijdsverschil van wel 10 jaar schatten wij
in. Alles door elkaar, complete chaos. En dan nog niet eens gesproken over de
conditie van de sporthal. Die haalt het script van een film uit 1970 zeker. Na 1,5 uur zweten en zwoegen zit de training erop en loopt
iedereen tevreden naar buiten. We hebben met bewondering meegekeken.
Eenmaal thuis en nog wat vertalingen hier en daar tijd voor
wat nachtrust.
Het ontbijt nuttigden we in de keuken van de familie (een
scene uit de serie ‘Zeg eens Aaa’ zou hier geschreven kunnen zijn): een paar
stukken brood met vlees en kaas en een heerlijk gebakken ei. Na wat koppen
koffie en vertalingen, vervolgden we onze weg naar de M1 om rond het middaguur
het ‘warme’ (lees: gastvrije) Belarus te verruilen voor het koude (lees:
temperatuur) Rusland.
Een niet zo heel boeiende fietsdag: het was koud, maar oké
dat is geen nieuws en het wegdek was nat. En dat zorgde weer voor een paar ‘koude-papperige-vieze-sneeuw-douches’
voor Jelle.
De grensovergang verliep tegen onze verwachting in bijzonder soepel;
een nette glimlach van Neal was genoeg om niet geheel ‘uitgekleed’ te hoeven
worden. We mochten in een teug door naar onze eindbestemming van vandaag:
Hlystovka, het eerste truckers paradijs dat we konden vinden voor een schamele 150
Russische roebels.
Morgen nog een dagje knallen naar Smolensk. Daar gaan we op
zoek naar een hotel voor een warme douche, een goed bed en een wastrommel. En mogelijk
plakken we er een rustdag aan vast.