Bospad 6 (BLR), 10 december 2010
Om 12 uur werden we opgehaald door onze chauffeur en de
tweede vrouw van de lokale overheid, Galina Dragunova. Zij brachten ons naar
een lokaal restaurant. We volgde onze gastdame door allemaal gangen en trappen
naar een lunchkamer. In deze lunchkamer stond een tafel, gedekt voor 22
personen, maar waar we slechts met z’n vieren lunchten.
Na een smaakvolle lunch, reden we een volgend bospad in. Dit
bospad leidde ons naar, wat Koen dacht, een Wit-Rusissche waterzuiveringbedrijf.
Dit omdat de gastvrouw herhaaldelijk over water sprak tijdens de lunch. De
realiteit was anders. Eenmaal aangekomen bij het ‘waterzuiveringbedrijf’, bleek
dit een van de belangrijkste historische gedenkplaatsen van Wit-Rusland. We
hebben aandacht geluisterd naar de aangrijpende verhalen van de perfect Engelssprekende
gids. De plek symboliseert alle vernietigde dorpen in de tweede wereldoorlog. Wereldleiders
als Ghandi, Castro, Nixon, Gorbatsjov en Poetin, hebben deze indrukwekkende
plek bezocht. Voor ons is nu wel duidelijk waarom Wit-Rusland niet zo bevolkt is en waarom het zo'n gedoe is om de grens over te komen. De directeur vatte het als volgt samen: ‘Ons land heeft vele
tragedies gekend, maar ondanks deze tragedies, probeert ons land vooruit te
kijken en uit te blinken in gastvrijheid.’
Na het tekenen van het gastboek en het ontvangen van wat
documentatie, zijn we terug naar ons huisje gegaan. We kijken nu uit naar de
ontmoeting met Ruslan, de man die voor ons, heel veel heeft mogelijk gemaakt.
Morgen stappen we weer op de fiets, richting de M1.